Zmieniająca się demografia Indii wymaga pilnych reform polityki w zakresie opieki paliatywnej
Indie, posiadające największą populację w historii kraju, stoją przed podwójnym wyzwaniem. Po pierwsze, szybko rośnie starzenie się społeczeństwa kraju. Grupa wiekowa 60+, która w 2001 r. liczyła 71 milionów, do 2051 r. wzrośnie do 301 milionów. Biorąc pod uwagę, 301 milionów ludzi stanowiłoby czwarty pod względem liczby ludności kraj na świecie – po Indiach, Chinach i Stanach Zjednoczonych. Drugie wyzwanie polega na rosnącym obciążeniu chorobami niezakaźnymi (NCD). Krajowe badanie opublikowane w 2023 r. wykazało, że na cukrzycę choruje obecnie co dziesiąty dorosły, a ponad jedna trzecia w Indiach cierpi na nadciśnienie. Podobnie przewiduje się, że zapadalność na nowotwory w Indiach wzrośnie z 1,46 mln przypadków w 2022 r. do 1,57 mln w 2025 r. Ta zmiana w składzie populacji nie będzie jednak jednolita w całym kraju. Oczekuje się, że do 2051 r. w południowych i zachodnich Indiach będzie mieszkać największy odsetek osób starszych w Indiach. Podobnie jak w przypadku starzenia się, obciążenie chorobami niezakaźnymi również nie będzie równomiernie rozkładać się w całym kraju. Każde państwo będzie przechodziło własny etap zmian w zakresie populacji i obciążenia chorobami, dzięki czemu Indie zyskają przydomek „narodów w narodzie”. Ponieważ Hindusi żyją dłużej i są obciążeni większymi chorobami przewlekłymi, potrzeba opieki paliatywnej staje się niewątpliwa. Co więcej, obciążenia systemu opieki zdrowotnej będą znacznie się różnić w poszczególnych stanach, co podkreśla potrzebę specyficznej dla danego stanu polityki opieki paliatywnej dostosowanej do tych realiów. Postęp w opiece paliatywnej Opieka paliatywna została wprowadzona w nowoczesnej formie, jaką znamy dzisiaj w Indiach, w latach 80-tych. Szacuje się, że każdego roku w Indiach opiekę paliatywną z powodu poważnych cierpień zdrowotnych wymaga 7–10 milionów ludzi, z czego mniej niż 4% ją otrzymuje. Jednakże jakość usług opieki paliatywnej w Indiach ulega stopniowej poprawie. Według raportu Atlas opieki paliatywnej w regionach Azji i Pacyfiku 2025 w Indiach istnieje 818 specjalistycznych usług opieki paliatywnej; ich dostęp jest jednak ograniczony. Niedawne badanie wykazało, że średnio tylko co czwarta osoba w kraju może dotrzeć pojazdem silnikowym do najbliższego ośrodka opieki paliatywnej w ciągu pół godziny, zakładając, że drogi są wolne od ruchu ulicznego, posiada prywatny pojazd i jest ładna pogoda. Obraz jest równie ponury, jeśli chodzi o dostęp do środków przeciwbólowych. Indie zużywają mniej niż 550 kilogramów morfiny rocznie i liczba ta utrzymuje się na stałym poziomie od prawie dziesięciu lat. Pomimo reformy legislacyjnej wprowadzonej w 2014 r. poprzez zmianę ustawy o środkach odurzających i substancjach psychotropowych dostępność opioidów nie nadąża za rosnącym, poważnym cierpieniem zdrowotnym w Indiach. Liczba pracowników opieki paliatywnej, choć rośnie, wciąż nie jest wystarczająca. Chociaż jest to obecnie uznana specjalność lekarska, jej wdrażanie w kształceniu lekarzy i pielęgniarek na poziomie licencjackim jest niespójne. Za tymi lukami kryją się głębokie konsekwencje chorób przewlekłych, ograniczających życie człowieka. Z niedawnego badania przeprowadzonego w Delhi wynika, że prawie połowa gospodarstw domowych, w których przebywał pacjent przykuty do łóżka, musiała ograniczyć posiłki i odwołać festiwale. Opiekunowie odeszli z pracy, dzieci porzuciły szkołę, a opieka medyczna nad pozostałymi członkami rodziny była opóźniona lub zaniedbana. To, co zaczyna się jako choroba, często przeradza się w cykl pokoleniowego ubóstwa. Opieka paliatywna nie tylko łagodzi możliwe do uniknięcia cierpienie fizyczne, psychiczne i społeczne, ale także zapobiega zaniedbaniom i nadmiernemu leczeniu, zmniejszając w ten sposób niepotrzebne wydatki na opiekę zdrowotną i związane z nimi konsekwencje. W miarę wzrostu zapotrzebowania na opiekę paliatywną pojawia się jedno pytanie: czy niedofinansowany system opieki zdrowotnej w Indiach jest gotowy na jego zaspokojenie? Luki w istniejących programach W 2012 roku kraj uruchomił Narodowy Program Opieki Paliatywnej (NPPC), po którym włączono opiekę paliatywną do Krajowego Programu Opieki Paliatywnej Polityka zdrowotna w 2017 r. Wśród stanów pionierem była Kerala, która wprowadziła politykę stanową dotyczącą opieki paliatywnej w 2008 r., a następnie Maharasztra (2012), Karnataka (2016), Tamil Nadu (2019) i Goa (2023). Istniejące polityki znacznie różnią się pod względem zakresu i zakresu. Wszystkie stany zajęły się opieką paliatywną dla dorosłych, ale tylko kilka z nich poświęca ułamek tej uwagi dzieciom i osobom starszym. Z wyjątkiem polityki stanu Maharasztra, pediatryczna opieka paliatywna jest minimalnie wspominana i wspierana, podczas gdy jedynie polityka Goa dotyczy opieki u schyłku życia dla osób starszych. Polityka Maharasztry wspomina o opiece paliatywnej wyłącznie dla osób chorych na raka, zaniedbując ciężar nienowotworowych chorób przewlekłych, które wymagają podobnej opieki. Jeśli chodzi o świadczenie usług, elementy opieki społecznej i łagodzenia bólu pozostają słabe. Jedynie polityka Tamil Nadu wspomina o zaangażowaniu oddziałów opieki społecznej, ale nie precyzuje, które programy obejmą pacjentów opieki paliatywnej. Podobnie w przypadku uśmierzania bólu brakuje konkretnych wskazówek; kwestia dostępu do opioidów pozostaje niewystarczająco rozwiązana. Zasady jedynie powołują się na przestrzeganie ustawy NDPS, bez szczegółowego opisywania zarządzania łańcuchem dostaw, monitorowania lub audytu, pozostawiając kluczowy element łagodzenia bólu w dużej mierze teoretyczny. Struktury finansowania systemów opieki paliatywnej również nie są zbyt szczegółowe. Większość polityk wymienia Narodową Misję Zdrowia jako źródło finansowania, bez jasności co do dystrybucji, zrównoważonego rozwoju lub odpowiedzialności. Kerala wyróżnia się propozycją bardziej szczegółowego modelu, w jednej trzeciej finansowanej przez społeczność, w jednej trzeciej przez panchayat, a w jednej trzeciej przez rząd stanowy. Chociaż polityki i programy istnieją na papierze, zakres ich wdrożenia pozostaje nie zbadany. Pomimo ponad dziesięciu lat od wprowadzenia NPPC nie przeprowadzono żadnego formalnego audytu w celu oceny jego wpływu. Obecnie brakuje nam danych na poziomie stanowym na temat liczby osób potrzebujących opieki paliatywnej oraz odrębnych potrzeb różnych grup, w tym osób cierpiących na rzadkie choroby, osób transpłciowych i osób starszych z zaburzeniami neurokognitywnymi. Jedynie inwestycje w badania nad opieką paliatywną mogą wypełnić te luki w wiedzy i utorować drogę lepszym politykom popartym dowodami. Potrzeba lepszych polityk Polityka opieki paliatywnej musi czerpać inspirację z innych skutecznych polityk w zakresie zdrowia publicznego w Indiach. Nie musimy szukać daleko, ponieważ osiągnięcia Indii w zakresie zdrowia matek i dzieci dostarczają cennych lekcji na temat opieki paliatywnej. Spadek współczynnika umieralności matek, noworodków i niemowląt wynikał z zaangażowania społeczności za pośrednictwem ASHA, które są zachęcane do przeprowadzania wizyt domowych, monitorowania ciąży, zapewniania szczepień i świadczenia podstawowych usług zdrowotnych. Dowody wskazują, że obszary aktywnie zaangażowane w ASHA odnotowują wyższy poziom opieki przedporodowej i porodów instytucjonalnych. Pokazuje to, że trwałe uczestnictwo społeczności wspierane przez jasne zachęty jest kluczem do dotarcia do bezbronnych grup społecznych. ASHA mają także przypisane role w NPPC, obejmujące identyfikację cierpiących pacjentów, ułatwianie opieki domowej i łączenie ich z lekarzami. Jednak w przeciwieństwie do programów dotyczących zdrowia matek nie istnieje żadna zachęta dla ASHA w opiece paliatywnej. W programach opieki zdrowotnej nad matkami wykorzystywano wizyty domowe ASHA i zachęty pieniężne, aby dotrzeć do bezbronnych kobiet. Naśladując to, polityka opieki paliatywnej mogłaby finansować ASHA w celu identyfikacji pacjentów niepełnosprawnych w domu, prowadzenia kontroli i łączenia ich z klinikami. Janani Shishu Suraksha Karyakram zapewnia bezpłatny transport ambulansem, leki, diagnostykę i hospitalizację kobiet w ciąży i niemowląt. Podobnie Surakshit Matritva Abhiyan zapewnia bezpłatne comiesięczne badania przedporodowe dla wszystkich przyszłych matek. Programy te zmniejszają koszty bieżące. Interwencje w zakresie opieki paliatywnej w Indiach mogłyby zapożyczyć takie pomysły. Narodowy Program Eliminacji Gruźlicy to kolejny model, z którego może czerpać inspiracja opieka paliatywna. W ramach programu Nikshay Poshan Yojana każdy zgłoszony pacjent z gruźlicą otrzymuje 1000 funtów miesięcznie na wyżywienie. Inicjatywa Nikshay Mitra rekrutuje wolontariuszy lub darczyńców, którzy dostarczają kosze z żywnością i zapewniają wsparcie zawodowe pacjentom z gruźlicą. Do tej pory ponad 1,6 lakh „Mitr” zostało połączonych z pacjentami z gruźlicą. W ramach NTEP wprowadzono także role „Mistrzów gruźlicy” i „Nikshay Saathi”, które mają prowadzić pacjentów przez proces leczenia. Opieka paliatywna musi podobnie obejmować systemy wsparcia w zakresie bezpieczeństwa żywnościowego, wsparcia edukacyjnego i szkolenia zawodowego dla opiekunów osób z chorobami ograniczającymi życie. Polityka musi być nie tylko dostosowana do kontekstu i oparta na dowodach, ale także wspierana przez specjalne mechanizmy finansowania, aby zapewnić sensowne wdrożenie. Ich wdrażanie powinno być monitorowane i oceniane w ramach solidnych ram gwarantujących rozliczalność i przejrzystość. Podejście „Zdrowie we wszystkich” W podejściu „Zdrowie we wszystkich politykach” (HIAP) uznaje się, że poprawa wyników zdrowotnych wymaga spojrzenia poza system opieki zdrowotnej, co oznacza, że polityki we wszystkich sektorach należy projektować przez pryzmat zdrowia. Stosowanie tego podejścia do opieki paliatywnej, edukacji, transportu i systemów zabezpieczenia społecznego należy przeprojektować, aby wyraźnie uwzględnić pacjentów potrzebujących opieki paliatywnej. Pacjenci cierpiący na choroby ograniczające życie, którzy wymagają opieki paliatywnej, powinni kwalifikować się do istniejących systemów zabezpieczenia społecznego, z przyspieszonym zatwierdzaniem, aby zapewnić terminowy dostęp do świadczeń. Priorytetem musi być dostarczanie emerytur, suplementów diety i usług opieki zdrowotnej w domu. Opiekunowie również potrzebują wsparcia w postaci elastycznych warunków pracy, możliwości cyfrowego uczenia się i szkoleń zawodowych. Programy ubezpieczeń powinny wyraźnie obejmować opiekę domową i podstawowe leki, zapewniając, że obciążenie finansowe związane z opieką nie wepchnie rodzin w ubóstwo. Łącznie środki te mogą zmienić krajobraz opieki paliatywnej w Indiach. W swej istocie opieka paliatywna odzwierciedla nasze wspólne człowieczeństwo. Ostatecznie to, jak społeczeństwo troszczy się o tych, którzy cierpią, czyli o swoich najsłabszych, definiuje jego charakter. Indie muszą zadbać o to, aby opieka, wygoda i godność nie były przywilejami, ale prawami wszystkich. (Ojaswi Phal Desai jest studentem trzeciego roku medycyny ojaswiphaldessai@gmail.com; Parth Sharma jest lekarzem lokalnym i badaczem opieki paliatywnej w zakresie zdrowia publicznego. parth.sharma25@gmail.com. Obaj są badaczami w Association for Socially Applicable Research (ASAR).)
已Opublikowany: 2026-01-14 08:26:00
źródło: www.thehindu.com
