Dziesięć trendów humanitarnych, na które warto zwrócić uwagę w 2026 r
Od czasu Porozumienia paryskiego z 2015 r. wszelkie sugestie, jakoby światu nie udało się ograniczyć globalnego ocieplenia do 1,5°C powyżej poziomu przedindustrialnego, stanowią temat tabu, szczególnie na forach takich jak szczyty klimatyczne ONZ czy COP. Jednak pod koniec 2025 r. Sekretarz Generalny ONZ António Guterres powiedział dziennikowi The Guardian: „nie udało nam się uniknąć przekroczenia temperatury powyżej 1,5°C w ciągu najbliższych kilku lat”. Powtórzył to stwierdzenie podczas COP30 w Brazylii. Należy zauważyć, że 1,5C nie jest jakąś dowolną liczbą. W ocenie powtórzonej niedawno przez premier Barbadosu Mię Mottley naukowcy z Climate Analytics opisali to jako „planetarną granicę, powyżej której skutki klimatyczne nasilają się i mogą wywołać katastrofalne punkty krytyczne”. Eksperci wciąż debatują, co uznać za trwałe, a co tymczasowe przekroczenie limitu (porozumienie paryskie mówi o średniej z 20 lat), ale lata 2023, 2024 i 2025 były najgorętszymi w historii, a konsekwencje są już dotkliwe i coraz częstsze. W ubiegłym roku doszło do kilku poważnych kryzysów humanitarnych, które przynajmniej częściowo przypisano kryzysowi klimatycznemu: powodzie monsunowe z doładowaniem, w których zginęło ponad 1750 osób w Indonezji, na Sri Lance i Malezji; podczas gdy huragan Melissa, jedna z najsilniejszych w historii burz atlantyckich, zrównał z ziemią całe społeczności Jamajki. Prognozowane przekroczenie poziomu 1,5°C oznacza, że w nadchodzących latach powinniśmy spodziewać się znacznie większej liczby takich zmian. Jak ujęła to niedawno Zinta Zommers, kierownik ds. nauki o klimacie w organie ONZ ds. koordynacji pomocy nadzwyczajnej, OCHA: „Będzie to duże obciążenie dla społeczności humanitarnej, znacznie więcej strat i szkód, znacznie większa potrzeba adaptacji”. Przeczytaj więcej: Aby osiągnąć postęp, zmień proces Pomimo coraz większej dotkliwości kryzysu klimatycznego wielostronny proces radzenia sobie z nim znajduje się w stagnacji aż do rozpadu. Znalezienie znacznie większych środków na adaptację – desperacko potrzebnych krajom o niższych dochodach, aby przygotować się na najgorsze skutki zmian klimatycznych – miało być kluczowym wynikiem listopadowej konferencji COP30. Szczyt nie osiągnął nie tylko tego kluczowego celu, ale także innych celów klimatycznych kluczowych dla społeczności znajdujących się w kryzysie. Szerszy obraz jest taki, że COP osiągają niewielki namacalny postęp ze względu na krytyczne paradoksy w systemie, a także dlatego, że proces ten może stać się zakładnikiem krajów, które nie mają zamiaru kiedykolwiek w znaczący sposób przyczyniać się do sprawiedliwości klimatycznej. Dopóki nie zostanie to zaakceptowane i nie zajmiemy się tym otwarcie – nawet jeśli oznacza to przeniesienie nacisku na procesy klimatyczne poza system konsensusu – trudno dostrzec jakąkolwiek drogę naprzód.
已Opublikowany: 2026-01-05 12:37:00
źródło: www.thenewhumanitarian.org
