Rankingi rozgrywających NFL Playoffs na rok 2026, od 1 do 8
Sezon 2025 był dla rozgrywających jednym z najbardziej burzliwych w historii. Sześciu zawodnikom udało się rzucić na odległość ponad 4000 jardów, czyli tyle samo, co w 2024 r., ale tylko 12 udało się zakończyć rzut na odległość ponad 3500 jardów, co oznacza spadek w porównaniu z 17 rok wcześniej. Zaobserwowaliśmy, że stosunek TD/INT gwałtownie spada, a nawet najbardziej nerwowe podań w tym sezonie zamieniają się w papkę. Teraz jesteśmy w punkcie, w którym guma styka się z drogą. Ośmiu rozgrywających pozostaje w play-offach NFL i choć zbyt często postrzegamy piłkę nożną jako sport skupiający się na QB, nie ma wątpliwości, że różnica między czołowym podającym a przeciętnym podającym może mieć znaczenie, gdy wszystko jest na szali. Oto nasze rankingi najlepszych rozgrywających pozostałych w play-offach. 1: Matthew Stafford — Los Angeles RamsStafford to jedyny zawodnik w tym roku, który ma zarówno doświadczenie w fazie play-off potrzebne, aby poradzić sobie z obciążeniem psychicznym związanym z tymi meczami, jak i produkcję potrzebną do wykonania swojej pracy. Sezon 2025 osiągnął nowy poziom dla Stafforda, który świetnie radził sobie w ataku Seana McVaya z Puką Nacuą i Davante Adamsem. Jest całkowicie prawdopodobne, że Stafford odejdzie w tym sezonie z tytułem MVP i słusznie. To był fenomenalny rok dla QB Rams i świadczy o jego wpływie na drużynę – jedna strata Stafforda często wystarcza, aby zacięta gra stała się zacięta. 2: Josh Allen — Buffalo Bills Nie można zaprzeczyć, że rok 2025 nie był najlepszym sezonem Josha Allena. Obecny MVP zmagał się z nierówną bronią i nietypową grą przez większą część sezonu, ale pozostaje jedynym zawodnikiem, który pozostał w play-offach, którego większość fanów wolałaby umieścić pod środkiem, aby zapewnić sobie zwycięstwo w meczu. Zdolność Allena do przedłużania gry nogami, co zwiększa siłę w ataku. Wykorzystanie przez Billsa „Tush Push” było lepsze niż w przypadku Orłów w 2025 r. ze względu na cechy fizyczne Allena. W play-offach nie ma też rozgrywającego, który byłby lepszy i wywierał presję na obronę na trzecim i pośrednim poziomie, ze względu na jego zdolność zarówno do celnych podań do odbierających, jak i do wybicia się i podniesienia niezbędnych jardów, aby poruszyć łańcuchami. 3: Drake Maye — New England Patriots Pierwszy występ Drake’a Maye’a w fazie play-off nie był występem, na który wielu liczyło, ale był wystarczająco dobry. Czas pokaże, czy na początku jego kariery scena nie była trochę za duża, czy też słaby występ przeciwko Chargers był wynikiem wrzasków – ale w sezonie zasadniczym Maye miał wystarczająco dużo iskry, aby umieścić go wysoko na tej liście. Potencjał Maye’a przekracza wszelkie standardy. Łączy ryzykowne rzuty z rozsądnym podejmowaniem decyzji w sposób, który generuje wiele wybuchowych zagrań, a jednocześnie nie odwraca zbyt często piłki. Stanie się to jeszcze bardziej widoczne, gdy TreVeyon Henderson rozwinie się w prawdziwego atakującego na ponad 300 metrów, co powinno nastąpić w przyszłym sezonie. 4: Sam Darnold — Seattle Seahawks Odrodzenie Sama Darnolda to jedna z najlepszych historii w NFL. Jedyną rzeczą, która powstrzymuje go od zajęcia nieco wyższego miejsca na tej liście, jest brak sukcesów w play-offach i pewne ochłodzenie, które nastąpiło pod koniec sezonu. Są to jednak dość drobne zastrzeżenia, ponieważ Seahawks śmieją się z każdego, kto uważał, że eksperyment z Darnoldem się nie opłaci. Jaxon Smith-Njigba stał się najbardziej dominującym odbierającym w NFL, a Darnold rzucał mu piłkę. Oboje szybko nawiązali kontakt, którego nie da się zignorować. Cooper Kupp na razie radzi sobie jako numer 2, ale kiedy Seattle naprawdę rozwinie tego innego odbiorcę z zewnątrz lub ostrego ataku, uważaj. Nie. 5: Caleb Williams — Chicago Bears Prawdziwa zagadka tej listy: na boisku piłkarskim nie ma prawie niczego, czego Caleb Williams nie mógłby zrobić, jest tylko kwestia tego, kiedy to zrobi. Widzieliśmy to w meczu z Packers, gdy przez większość meczu grał dość płasko, a następnie eksplodował w czwartej kwarcie, kiedy było to najbardziej potrzebne. Nadal jesteśmy świadkami dojrzewania Williamsa i okresu integracji, podczas którego on i Ben Johnson lepiej się uczą. Widzieliśmy, że zaczyna to przynosić rezultaty, ale najlepsze dopiero przed nami. Brak stałej niezawodności spycha go w dół tej listy, ale to młody rozgrywający wchodzący na swoje. 6: Brock Purdy — San Francisco 49ersZ jednej strony trudno winić Brocka Purdy’ego za wszystko, co wydarzyło się w 49ers w tym sezonie, ale z drugiej strony — mógłby być znacznie lepszy. Brak Brandona Aiyuka i George’a Kittle’a naprawdę mocno uderzył w ofensywę Niners w tym sezonie, ale nie był to świetny sezon od góry do dołu. Purdy to taki QB, który potrafi absolutnie wykonać plan gry trenera i poruszyć łańcuchami, ale nie generuje wielu wybuchowych akcji, które zwykle decydują o sukcesie w play-offach. To zawodnik, który potrafi zapewnić odbiorcom sukces, ale aby wygrać, potrzebuje od nich dobrych zagrań. Nie ma w tym zasadniczo nic złego, po prostu Purdy nie błyszczy w izolacji. Nie. 7: Bo Nix — Denver Broncos Fani Broncos będą zirytowani faktem, że Bo Nix jest tak niski, ale trudno powiedzieć, kogo realistycznie postawilibyście wyżej. To prawdziwy systemowy rozgrywający. Wspaniale jest widzieć, co Nix i Sean Payton wspólnie opracowali w Denver — ale zbyt często zdarza się, że QB nie jest w stanie wykonać zadania do późnej fazy meczu. W obecnej sytuacji Nix ma dobry, choć niezbyt wysoki procent ukończenia gry wynoszący 63,4% w ciągu roku i nie zdobył zbyt wielu przyłożeń. Denver żyje i umiera dzięki swojej obronie, a Nix zaliczył wystarczającą liczbę występów, dzięki którym Broncos byli w stanie wygrać wiele meczów. Jednak w porównaniu z innymi rozgrywającymi na tej liście pozostaje w tyle pod względem indywidualnej błyskotliwości. 8: CJ Stroud — Houston Texans Obrona CJ Strouda polega na tym, że linia ofensywna Teksańczyków nie jest świetna. To wszystko, co możesz powiedzieć. Po oszałamiającym debiutanckim roku przeżywamy okres regresji, co plasuje Strouda na końcu naszej listy, jeśli chodzi o grę QB w tych play-offach. Podobnie jak Broncos, Teksańczycy odnoszą sukcesy dzięki obronie, ale w przypadku Houston jest to jeszcze bardziej widoczne. Jeśli obrona nie wykluczy kogoś z drużyny, nie ma gwarancji, że Stroud będzie w stanie wrzucić go z powrotem do gry. Niezależnie od tego, czy przyczyną jest kontuzja, czy też nie radzi sobie z systemem ofensywnym – coś jest nie tak. QB z umiejętnościami Strouda nie powinien mieć problemów z rzucaniem na odległość 3000 jardów i mniej niż 20 przyłożeniami z Nico Collinsem i szeroką gamą broni, którą dysponują Teksańczycy.
已Opublikowany: 2026-01-15 13:00:00
źródło: www.sbnation.com
