Kiedy edukacja artystyczna zachęca do ekspresji: które wyrażenia są po cichu karane?
Zajęcia plastyczne często mówią uczniom: „Wyraź siebie”. To wyzwalające. To brzmi poprawnie. Studenci w końcu zdają sobie sprawę, że ich ekspresja została dopuszczona tylko na okres próbny. Klasy często faworyzują pewne rejestry ekspresji – prace, które ładnie mieszczą się w kategoriach, prace, o których można rozmawiać, które można zapakować i zawiesić na ścianach – jednocześnie karząc inne sposoby ekspresji w bardziej subtelny sposób: zbyt wściekły, zbyt niechlujny, zbyt prywatny, zbyt polityczny, zbyt „trudny do wyartykułowania”. Uczniowie uczą się, że „Wyraź siebie” pełni w mniejszym stopniu funkcję imperatywu, a bardziej zdanie warunkowe: wyrażaj się, jeśli wyrażasz się we właściwy sposób. Oczywiście kara ta rzadko objawia się w postaci nabazgranych potępień na Twoich obrazach. Cechuje się estetyką i profesjonalizmem. Twoja twórczość jest „zbyt dosłowna”, „zbyt emocjonalna”, „niewystarczająco dojrzała”, „zbyt bliska tematowi”. Czasami te uwagi krytyczne mogą być cenne. Innym razem służą one jako techniki szkolenia twoich doświadczeń, aż dostosują się do preferowanej strawności w klasie. Język dotyczący estetyki i ekspresji staje się szczególnie obciążony podczas pracy z uczniami z innych kultur, języków lub środowisk klasowych. Ich słowa i prace mogą z natury zawierać inne rejestry ekspresji – być może bardziej pośrednie, bardziej fragmentaryczne, bardziej powtarzalne, bardziej hałaśliwe – a jeśli w klasie akceptowana jest tylko jedna „wysoka” forma komunikacji (często będąca synonimem powściągliwości), odrzucają nie tylko dzieła sztuki. Odrzucają cię. Struktura istnieje z jakiegoś powodu, mówiąc dialektycznie. Zajęcia plastyczne to nie terapia. Nauczyciele nie są klinicystami. Wkraczanie na określone terytorium w ramach pracy nad traumą, przemocą i dyskryminacją może aktywnie wyrządzić krzywdę twórcy i innym członkom grupy bez odpowiedniej opieki. W klasie plastycznej nie chodzi o to, żeby „wszystko było dozwolone”. Chodzi o to, jak etycznie wznosić bariery i zabezpieczenia: stworzyć przestrzeń, aby zapewnić, że ekspresja nie zostanie stłumiona, a jednocześnie chronić ją przed przekształceniem się w rywalizację między tym, kto przeszedł przez najmroczniejszą ciemność. Ekspresję można przekierować z wyraźnego ujawnienia się na formy i struktury relacji. Niech uczniowie przełożą trudne doświadczenia na kształty, pojemniki, o których będą mogli dyskutować. Jak przenosić fragmentaryczne historie? Jak pogodzić dowody z prywatnością? Jak sprawić, by Twoja praca była czytelna dla obcych, nie wykorzystując przy tym siebie? Uczniowie mogą nauczyć się wyrażać emocje bez konieczności uzasadniania słuszności swojej traumy samym poziomem cierpienia. Mogą uniknąć wystawiania swojego życia prywatnego na publiczny proces. Ekspresja nadal istnieje, ale jest zasłonięta ochronną kurtyną formy. Wychowawcy muszą także zdać sobie sprawę, że ekspresja nie zawsze musi „mieć sens”. Czasami etyczną i polityczną pozycją dzieła jest odmowa czystego tłumaczenia. Prawdziwa wolność w edukacji artystycznej to mniej „możesz powiedzieć wszystko”, a bardziej „możesz mówić własnym głosem bez obawy przed upokorzeniem”. Jeśli uczniowie są grzecznie wyśmiewani z powodu pewnych sposobów wyrażania się („niski”, „niedojrzały”, „niewłaściwy”), uczą się panować nad sobą. Zinternalizowana cenzura jest znacznie bardziej niebezpieczna niż zewnętrzna krytyka, ponieważ wcześniej morduje. Sale zajęć plastycznych powinny zapewniać przestrzeń do przetwarzania, rozpakowywania, dyskusji, kwestionowania, materializowania i ponownego przywracania ekspresji. Nie wszyscy uczniowie muszą uczyć się wyrażać siebie jak artyści. Artyści muszą nauczyć się wyrażać.
已Opublikowany: 2026-01-16 21:58:00
źródło: medium.com
