Patriots powracają, a reszta NFL musi uporać się z bólem głowy
Kiedy New England Patriots powołali Drake’a Maye’a do draftu, przysięgałem, że nie kupię koszulki, dopóki nie wygra meczu w fazie play-off. Mac Jones bardzo mnie zranił. Kryterium nie mogło brzmieć „przejście do play-offów”, ponieważ Mac przeszedł do play-offów i w 2021 r. został zmiażdżony przez Bills 47-17. Zdecydowałem więc: dopóki nie zainwestowałem myląco wysokiej kwoty w oficjalną, bezpieczną dla marki koszulkę Drake’a Maye’a do mojej kolekcji, on musiał wygrać mecz play-off. Ale nie udało mi się. W połowie tego roku Maye była już wyraźnie tym gościem. Po tym, jak pokonał Billsa w Buffalo w Sunday Night Football, było to nieuniknione. Złamałem jedną twardą zasadę i kupiłem niewiarygodnie drogą, ale niesamowicie fajnie wyglądającą jasnoniebieską koszulkę NFL Rivalry Jersey z numerem 10 i napisem MAYE na plecach. Znasz ten moment, gdy parkujesz na dużym parkingu i musisz skasować bilet, aby nie przepłacać za parkowanie? To tak, jakbyś wszedł do REI i poszedł do małej maszyny po naklejkę, a godzina spotu kosztowała 6,50 dolara zamiast 49,75 dolara – rozumiesz. To właśnie osiągnął Drake Maye przeciwko Chargers. Potwierdził mój parking. Koszulka została wykupiona. Nigdy się nie myli, wystarczy wcześnie. Podobnie jak moja kolekcja koszulek, Patriots rozkręcają interesy po tym, jak w niedzielny wieczór zawstydzili biednych Chargers. Pats przegrali bitwę o straty, a Los Angeles nie miało absolutnie nic. Pats atakowali na każdym poziomie, a Los Angeles nie miało absolutnie nic. Jeśli chodzi o to, co wnieśli na imprezę rozgrywający, Drake Maye miał wprawdzie bardzo niewiele, ale Justin Herbert miał, powiedzcie mi to teraz, absolutnie nic. Ale chociaż ten sezon będzie kontynuowany przeciwko Teksańczykom w przyszłym tygodniu, a jego pamięć będzie podyktowana przebiegiem kolejnych rund od jednej do trzech (jeśli wygrają Super Bowl, możesz się założyć, że ten artykuł będzie historycznie nieistotny), warto podsumować to, czym był ten sezon w abstrakcji. Zwycięstwa w play-offach, dobry terminarz i brak troski o nagrodę MVP – sezon Patriots poszedł niewiarygodnie dobrze. Wybierane w drafcie? Sos — Will Campbell i Jared Wilson są zdrowi, TreVeyon Henderson może być nim, a Craig Woodson, Andy Borragales i Joshua Farmar to gracze wysokiej klasy. Wolni agenci? Zabiłem to – te drogie; Carlton Davis, Morgan Moses, Stefon Diggs i Milton Williams są paskudni i ci tani; Jack Gibbens, Christian Ellis i Jaylinn Hawkins (między innymi) wnoszą ogromny wkład. Supergwiazdy? Supertar-ing — Maye i Christian Gonzalez mieli niesamowite lata. Harmonogram? Łatwe – ale tak naprawdę wykorzystali swój łatwy harmonogram, aby wygrać praktycznie każdy mecz. Kiedy największą skargą, jaką mogę złożyć, jest „problematyczny harmonogram kontuzji Macka Hollinsa w rezerwie”, smażymy na oleju roślinnym i robimy pyszny smażony ryż. Wszystko polega na zmieszaniu odrobiny oleju chili z sosem sojowym przed dodaniem go do woka. Spróbuj, poważnie. Nie ma to nawet wpływu na zmianę trenera na Mike’a Vrabela, który jest ponad tymi wszystkimi mniejszymi sukcesami. Trenerzy mogą oczywiście tworzyć lub rozbijać zespoły, ale liczba indywidualnych sukcesów na ogół jest podejrzana, nie licząc Vrabela i Josha McDanielsa. Dla większości mediów ogólnokrajowych sezon Patriots skupiał się wokół dwóch koncepcji: rozstawienia numer jeden i nagrody MVP. Nowa Anglia prawdopodobnie pod tym względem zakończy się wynikiem 0:2, tracąc już czołowe miejsce na rzecz Denver, a Matthew Stafford będzie miał tytuł MVP z wewnętrznej strony. Wiele z tych debat skupiało się na „harmonogramie”, który ja i moi przyjaciele zaczęliśmy żartobliwie nazywać Drake’a Maye’a, aby drwić z hejterów, gdy ten wykonał świetny rzut. Przykład: „świetny występ według dzisiejszego harmonogramu, rzucił 5 niszczycieli czołgów i nawet nie ukończył 3. kwarty!” Harmonogram był, trzeba przyznać, zabawnie łatwy. Według aktualnych danych był to najłatwiejszy mecz w historii NFL. Według mojego mniej opartego na danych wskaźnika, polegającego na patrzeniu na drużyny wszystkie z rzędu i mówieniu „wow, to naprawdę łatwe, moglibyśmy wygrać jakieś 14 meczów, lol”, było to naprawdę łatwe. Ale jak powiedział wielki fikcyjny lotnik morski Maverick w Top Gun: Maverick „to nie samolot, tylko pilot”. Patriots wygrali wiele meczów przy łatwym harmonogramie, ale są dobrym zespołem właśnie dlatego, że wygrali wszystkie te mecze. Co innego powiedzieć, że w harmonogramie jest 14 zwycięstw, a co innego faktycznie odnieść sukces i zapewnić sobie 2:3 mecze play-off u siebie. A mimo tego, jak wiele krytyki otrzymała Nowa Anglia za swój harmonogram, szczególnie w kategorii MVP, ludzie mogą zapomnieć, że w zeszłym roku mieli 4-13 lat. Zwiększanie tej liczby do 14 zwycięstw jest śmieszne, niezależnie od tego, ilu płatnych aktorów grasz po drodze. W rzeczywistości tego właśnie chce NFL. Harmonogramy są ustalane na podstawie rekordów z poprzedniego roku i pozycji dywizji, co jest jednym z powodów, dla których dowódcy Waszyngtonu odnieśli tak duży sukces w zeszłym roku (post – źle) i tak źle w tym roku (post – dobrze). A Patriots prawie na pewno wrócą na ziemię w przyszłym roku ze znacznie trudniejszym harmonogramem. Tak działa ten system i działa. Zatem sezon (chyba że wygra Super Bowl) składa się z samych małych sukcesów. Wolni agenci i klasy draftu były tak dobre, że wydaje się to statystycznie mało prawdopodobne. Ujawniono, że Patriots mają swojego franczyzowego rozgrywającego i wieloletniego trenera. Naprawa pół dekady zażenowania i niekompetencji w wyważonym, profesjonalnym futbolu, godnym imienia Patriot. Ostateczne odejście od zaciągania kredytów przez dynastię i waśni Roberta Krafta-Billa Belichicka na rzecz nowego reżimu, który zapoczątkuje następną dynastię. Patriots mogli przegrać z Chargers, a mimo to mógłbym napisać to wszystko z powagą. Czy zdaję sobie sprawę, jak niesprawiedliwe jest to, że moi Patriots są już dobrzy i znów ekscytujący po tym, jak dominowałem na konferencji przez całe moje życie? Tak. Czy jest mi choć trochę szkoda drużyny Dolphins and Jets, która przez 20 lat musiała radzić sobie z Tomem Bradym, a potem natychmiast dostała 7 trafień od Josha Allena (i wciąż rośnie), a teraz może dostać kolejnych 15 Drake’a Maye’a? Tak. Ale czy to umniejsza to, jak zabawny i sympatyczny jest ten zespół? Nie. I naprawdę są kochani. Nic nie jest przestarzałe, nie ma zwapnionych pozostałości po poprzednich reżimach, którym płacono Bóg wie, co robić, Bóg wie co. Każdy sukces jest świeży i ekscytujący. To całkowity miesiąc miodowy i wszystko może rozbić się o rzeczywistość na wiele spektakularnych i miażdżących sposobów. Ale wyobraźcie sobie przez chwilę: jeśli ten zespół; ten wspaniały, kochany, posiadający 99% aprobaty w ankiecie Gallupa, świeżo potwierdzony certyfikat kasowy, 98% w drużynie Rotten Tomatoes, wygrywa Super Bowl? Stanę się nie do zniesienia. Miesiące artykułów, postów na Feedzie, rozmów telefonicznych, SMS-ów z babcią, wpisów do pamiętnika, podpisów na Instagramie, sygnałów dymnych, tańców interpretacyjnych – dzieła; wszystko będzie dotyczyć wyłącznie tego zespołu. Więc lepiej miejmy nadzieję, że tak się nie stanie.
已Opublikowany: 2026-01-13 15:12:00
źródło: www.sbnation.com
