Zmiana źródeł wody poprawiła higienę łaźni publicznych w Pompejach
Od studni do akweduktu Wśród zbadanych miejsc znalazły się łaźnie Stabian i powiązane konstrukcje, które zostały zbudowane po 130 roku p.n.e. i pozostawały aktywne aż do wspomnianej erupcji; łaźnie republikańskie, zbudowane mniej więcej w tym samym okresie, ale opuszczone około 30 roku p.n.e.; łaźnie Forum, zbudowane po 80 roku p.n.e.; oraz akwedukt i jego 14 wież ciśnień, zbudowanych w okresie augustowskim. Gorąca kąpiel dla kobiet, czyli caldarium, należąca do łaźni Stabian w Pompejach. Cees Passchier Gorąca kąpiel dla kobiet, czyli caldarium, należąca do łaźni Stabian w Pompejach. Cees Passchier Instalacje podnoszące wodę w badanych obiektach kąpielowych. Gül Sürmelihindi i in., 2026 Instalacje do podnoszenia wody w badanych obiektach kąpielowych. Gül Sürmelihindi i in., 2026 Gorąca kąpiel dla kobiet, czyli caldarium, w łaźniach Stabian w Pompejach. Cees Passchier Instalacje podnoszące wodę w badanych obiektach kąpielowych. Gül Sürmelihindi i in., 2026 Występowały różnice w składzie chemicznym złóż, wskazujące na wymianę kotłów do podgrzewania wody i odnowienie wodociągów w infrastrukturze Pompejów, szczególnie w okresie, gdy dokonywano modyfikacji w łaźniach republikańskich. Na przykład wyniki badań podgrzewanych basenów w łaźniach republikańskich wykazały wyraźne skażenie na skutek działalności człowieka, w szczególności odpadów ludzkich (potu, sebum, moczu lub oleju do kąpieli), co sugeruje, że woda nie była regularnie wymieniana. Jest to zgodne z ówczesnymi ograniczeniami w dostawie wody; maszyny do podnoszenia wody mogły tak naprawdę odświeżać wodę tylko raz dziennie. Po powiększeniu szybu osady węglanów były znacznie cieńsze, co świadczyło o udoskonaleniach technologicznych, które ograniczyły przelewanie się wody w miarę podnoszenia się poziomu wody. Po wybudowaniu akweduktu rozbudowano zaplecze kąpielowe, co prawdopodobnie wiązało się z odpowiednią poprawą higieny. Ogólnie rzecz biorąc, akwedukt był dobrem netto dla Pompejów. „Zmiany w systemie zaopatrzenia w wodę Pompejów ujawnione przez złoża węglanowe wskazują na ewolucję od zaopatrzenia ze studni do wodociągów wraz ze wzrostem ilości dostępnej wody i skali obiektów kąpielowych oraz prawdopodobnie wzrostem higieny” – podsumowują autorzy. To prawda, że istniały dowody na skażenie wody ołowiem, szczególnie tej dostarczanej przez akwedukt, jednak wydaje się, że osady węglanu w ołowianych rurach z czasem zmniejszyły ten poziom. Wyniki mogą również pomóc w rozstrzygnięciu naukowej debaty na temat pochodzenia wody z akweduktu: czy była to woda z miasta Avella, która została podłączona do akweduktu Aqua Augusta, czy ze studni w Pompejach/źródeł Wezuwiusza? Według autorów stabilny skład izotopowy węglanów w akwedukcie jest niezgodny z węglanem ze źródeł skał wulkanicznych, co potwierdza hipotezę źródła Avella. PNAS, 2025. DOI: 10.1073/pnas.2517276122 (O DOI).
已Opublikowany: 2026-01-12 20:00:00
źródło: arstechnica.com
